FacebookRSS Feed
Τετάρτη, 08 Ιανουαρίου 2014 15:59

Αυτή είναι η Ελλάδα που μας κάνει υπερήφανους!

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

«Αυτή είναι η Ελλάδα που μας κάνει υπερήφανους», σχολίαζε κάποιος χθες κάτω από τη δημοσίευση της είδησης για την υποψηφιότητα του 46χρονου Λεωνίδα Καβάκου, μαζί με τον Ιταλό πιανίστα Ενρίκο Πάτσε, για Grammy στην κατηγορία «Καλύτερη Ερμηνεία Μουσικής Δωματίου/ Μικρού Μουσικού Συνόλου», για τις ηχογραφημένες στην έγκυρη Decca Σονάτες για Βιολί του Μπετόβεν.

Η είδηση για την «ελληνική» υποψηφιότητα σε μια εκλεκτική κατηγορία των πιο δημοφιλών βραβείων μουσικής στον κόσμο και μάλιστα για το δίσκο που εγκαινίασε τη συνεργασία του Καβάκου με την, ταυτισμένη με υψηλού κύρους ηχογραφήσεις κλασικής μουσικής, Decca, ήρθε μόλις ένα 24ωρο μετά τη βράβευση της Καμεράτα με το πρώτο βραβείο της κατηγορίας «Καλύτερη ηχογράφηση όπερας της χρονιάς» στα International Opera Awards 2013.

Οπότε, ναι... είναι αυτονόητο ότι αυτή είναι η Ελλάδα που μας κάνει υπερήφανους, αλλά δεν είναι καθόλου αυτονόητο ότι η Ελλάδα αγαπάει και σέβεται αυτούς που την κάνουν υπερήφανους.

Διότι δεν είναι μυστικό ότι η οικονομική κατάσταση της Καμεράτα κάθε άλλο παρά ανθηρή είναι. Οπως δεν είναι μυστικό ότι η συμφωνική μουσική, οι ορχήστρες και οι σολίστ στην Ελλάδα περνούν δύσκολα (με προσωπικούς κόπους, χαμηλές αμοιβές, δύσκολες συνθήκες στις πρόβες, ελάχιστη ηθική ανταμοιβή κ.λπ.).

Οσο για τον Καβάκο, ως σολίστ διεθνούς πια κύρους ζει και δημιουργεί κυρίως στο εξωτερικό, αλλά είναι γνωστό πως όσο ζούσε εδώ δεν είχε και την καλύτερη δυνατή εμπειρία...

Τέλος πάντων, η υποψηφιότητα για Grammy δεν είναι καθόλου απρόβλεπτη στη βιογραφία ενός ανθρώπου που μετρά πλήθος βραβείων. Εάν όντως θα προσθέσει σε αυτά άλλο ένα θα το μάθουμε στις 26 Ιανουαρίου, όταν θα ανακοινωθούν οι νικητές.

Ως τότε ο Ελληνας βιολονίστας έχει τις ευχές μας, αν και δεν είναι βέβαιο ότι τις χρειάζεται... Ανοίγει το δρόμο του εδώ και χρόνια μόνος, χάρη στο διεθνώς αναγνωρισμένο ταλέντο του και την υψηλή του επαγγελματικότητα. Επαγγελματικότητα που απέδειξε και πολύ πρόσφατα, όχι μόνο με την ερμηνεία του αλλά και με τον τρόπο που χειρίστηκε το μικροατύχημα που είχε επί σκηνής, όταν παίζοντας για την επέτειο των 60 χρόνων του Συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής» το Κοντσέρτο για Βιολί του Μπραμς με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό τον Βασίλη Χριστόπουλο έσπασε μία χορδή στο περίφημο «Abergavenny» Stradivarius του 1724, το πολύτιμο βιολί δηλαδή που έχει το προνόμιο να κρατά από το 2010. Ε, λοιπόν, αντιμετωπίζοντας το συμβάν με χαμόγελο, διέκοψε για λίγο, άλλαξε χορδή στα παρασκήνια και επέστρεψε όχι για να συνεχίσει, αλλά για να αρχίσει από την αρχή. Αυτό λέγεται σεβασμός στο κοινό -κι ας τον συνοδεύουν φήμες περί «δύσκολου χαρακτήρα».

Προσωπικά, δεν μπορώ να σκεφτώ μία περίπτωση κάποιου τόσο μεγάλου καλλιτέχνη που να μην του κολλάνε αργά ή γρήγορα τη ρετσινιά του «δύστροπου» ή της «ντίβας». Ευτυχώς, στην περίπτωση του Καβάκου αυτές οι φήμες συνδυάζονται και με εύσημα που έχει αποσπάσει από σπουδαίες προσωπικότητες στο χώρο της μουσικής.

«Το παίξιμο του Καβάκου μοιάζει ζυγισμένο σ' έναν γκρεμό, κοντά στο ακατόρθωτο», είχε πει ο Νόρμαν Λέμπρεχτ, ένας από τους διεθνώς εγκυρότερους μουσικοκριτικούς το 1988, όταν ο Ελληνας σολίστ, μόλις 21 έτους τότε, είχε αποσπάσει το Α' Βραβείο και το χρυσό μετάλλιο στο Διαγωνισμό «Παγκανίνι».

Την ίδια περίπου περίοδο, και ο μεγάλος Μτσισλάβ Ροστροπόβιτς, μετά την πρώτη του συνεργασία με τον Καβάκο, δήλωνε: «Απ' ό,τι γνωρίζω είναι ο σπουδαιότερος νέος μουσικός στον κόσμο...».

Είχαν προηγηθεί και ακολούθησαν πολλές σπουδαίες διακρίσεις (π.χ. Α' βραβείο και χρυσό μετάλλιο στο διαγωνισμό Walter Naumburg, βραβείο Leonardo da Vinci, καθώς και βραβείο «Σπύρου Μοτσενίγου» της Ακαδημίας Αθηνών), πολλές σπουδαίες συνεργασίες με κορυφαίες μουσικές προσωπικότητες (σερ Γεχούντι Μενουχίν, Μαξίμ Σοστακόβιτς, Εζα-Πέκα Σαλόμεν κ.ά.) και με τις σπουδαιότερες ορχήστρες του κόσμου και παρά πολύ θερμές κριτικές και σχόλια από ειδικούς και από το κοινό, σε διεθνή κλίμακα.

Με την Decca συνεργάστηκε πρόσφατα ηχογραφώντας τις Σονάτες για Βιολί του Μπετόβεν κατ' αρχάς και ύστερα (σ' έναν δίσκο που μόλις κυκλοφόρησε) το Κοντσέρτο για Βιολί του Μπραμς με την περίφημη ορχήστρα Gewandhaus της Λειψίας, υπό τον άρτι διορισθέντα μουσικό διευθυντή της Σκάλας του Μιλάνο Ρικάρντο Σαγί.

Στην Ελλάδα και τις δέκα Σονάτες του Μπετόβεν τις είχε ερμηνεύσει πιο πρόσφατα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών πέρυσι τον Φεβρουάριο και τον Απρίλιο, τότε που μιλώντας στο «Βήμα» εξηγούσε: «Το κατά πόσο είναι γνωστά τα έργα του Μπετόβεν, που ούτως ή άλλως είναι αφού αποτελούν διαρκή σημεία αναφοράς, δεν έχει για μένα κύρια σημασία.

Το ποιοι τα έχουν ερμηνεύσει στο παρελθόν, ούτε κι αυτό με απασχολεί. Αν θεωρούσα ότι δεν έχω κάτι προσωπικό να δώσω δεν θα ασχολιόμουν καν, τουλάχιστον δεν θα τα παρουσίαζα ολοκληρωμένα...».

Πηγή: Enet.gr

Διαβάστηκε 2638 φορές

Πολυμέσα

δελτία τύπου

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε ενημερώσεις και άλλα νέα από τον κόσμο του βιολιού!

Η ιστορία του βιολιού

η άποψη

νέα